Repertuar:

W tym spektaklu arcydzieło malarstwa niderlandzkiego ożywa na oczach publiczności, żeby postawić przed nią fundamentalne pytania o los wspólnoty dotkniętej kryzysem, horyzont jaki daje ludzkiej egzystencji religia, a także rolę i misję artysty. Agata Duda-Gracz, która w swojej praktyce reżyserskiej konsekwentnie korzysta z narzędzi plastyki i historii sztuki, inscenizuje tutaj zachwycające rekonstrukcje malarstwa, ale jej spektakl nie jest po prostu żywym albumem. Sąd Ostateczny Hansa Memlinga, jeden z najcenniejszych obrazów w polskich zbiorach, staje się tutaj przyczynkiem do opowiedzenia historii konfliktu postaw między Memlingiem a Hugo van der Goesem – malarzem, który doznał epifanii, w której ukazał mu się koniec świata. Różnice między Memlingiem a van der Goesem dotyczą przede wszystkim tego, w czyjej służbie chcą oni występować jako artyści. Tłem dla opowiedzenia o ich relacji jest pejzaż piętnastowiecznej Europy – targanej plagami i wojnami, oscylującej między religijnym uniesieniem a upadkiem i moralną zgnilizną.

Gdański zespół aktorski, który nie raz został już doceniony przez jury Boskiej Komedii, tym razem pojawi się na scenie w towarzystwie wokalistki i kompozytorki Mai Kleszcz, która razem z Wojtkiem Krzakiem stworzyła do spektaklu muzykę nadającą mu emocjonalną siłę. Duda-Gracz z właściwą sobie maestrią kompozycyjną buduje monumentalne sceny zbiorowe, dla których kontrapunktem są kameralne działania rozgrywane symultanicznie na drugim planie. Znakomitą plastykę sceny dopełniają światła Cezarego Studniaka. Memling zachwyci tych, którzy w teatrze poszukują wyrazistej formy artystycznej i mają odwagę zaglądać w mroki historii po to, żeby poszukać odpowiedzi na pytania o kondycję dzisiejszego świata. 

Bilety normalne: 

Bilety ulgowe: 

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

W tym spektaklu arcydzieło malarstwa niderlandzkiego ożywa na oczach publiczności, żeby postawić przed nią fundamentalne pytania o los wspólnoty dotkniętej kryzysem, horyzont jaki daje ludzkiej egzystencji religia, a także rolę i misję artysty. Agata Duda-Gracz, która w swojej praktyce reżyserskiej konsekwentnie korzysta z narzędzi plastyki i historii sztuki, inscenizuje tutaj zachwycające rekonstrukcje malarstwa, ale jej spektakl nie jest po prostu żywym albumem. Sąd Ostateczny Hansa Memlinga, jeden z najcenniejszych obrazów w polskich zbiorach, staje się tutaj przyczynkiem do opowiedzenia historii konfliktu postaw między Memlingiem a Hugo van der Goesem – malarzem, który doznał epifanii, w której ukazał mu się koniec świata. Różnice między Memlingiem a van der Goesem dotyczą przede wszystkim tego, w czyjej służbie chcą oni występować jako artyści. Tłem dla opowiedzenia o ich relacji jest pejzaż piętnastowiecznej Europy – targanej plagami i wojnami, oscylującej między religijnym uniesieniem a upadkiem i moralną zgnilizną.

Gdański zespół aktorski, który nie raz został już doceniony przez jury Boskiej Komedii, tym razem pojawi się na scenie w towarzystwie wokalistki i kompozytorki Mai Kleszcz, która razem z Wojtkiem Krzakiem stworzyła do spektaklu muzykę nadającą mu emocjonalną siłę. Duda-Gracz z właściwą sobie maestrią kompozycyjną buduje monumentalne sceny zbiorowe, dla których kontrapunktem są kameralne działania rozgrywane symultanicznie na drugim planie. Znakomitą plastykę sceny dopełniają światła Cezarego Studniaka. Memling zachwyci tych, którzy w teatrze poszukują wyrazistej formy artystycznej i mają odwagę zaglądać w mroki historii po to, żeby poszukać odpowiedzi na pytania o kondycję dzisiejszego świata. 

Bilety normalne: 

Bilety ulgowe: 

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Antygona powstała we współpracy reżysera Jakuba Roszkowskiego z twórcą muzyki Michałem Szlempo i raperem oraz tekściarzem Biszem. To współczesna, musicalowa reinterpretacja jednego z fundamentalnych tekstów kultury europejskiej. Spektakl nie jest aktualny jedynie w formie atrakcyjnej szczególnie do młodszej publiczności, dla której musical jest jedną z najważniejszych konwencji scenicznych. Jego tłem jest bratobójcza wojna, która wyniszczyła społeczeństwo i zmusza tych, którzy ocaleli, do ustanowienia nowego porządku. Podstawowym pytaniem, które stawia spektakl jest to, czy ludzie doświadczeni traumą są w stanie wyjść poza narzucone im podziały – wyznaczyć nowe wartości i zawiesić walkę. 

Roszkowski i Bisz postawili sobie za cel przekazanie sensu klasycznego dramatu Sofoklesa poprzez środki, które rezonują ze współczesną wrażliwością i tematami, od których nie możemy się oderwać. Stworzyli spektakl nasycony dynamicznym ruchem (za choreografię odpowiedzialny jest Maćko Prusak) i wyrazisty wizualnie (scenografia Mirka Kaczmarka, znanego z interesującego spojrzenia na klasykę). W Antygonie na deskach Teatr Słowackiego po raz pierwszy wystąpiła Dominika Kozłowska – pierwsza w Polsce niesłysząca aktorka zatrudniona na stałe w zespole teatru repertuarowego. Kozłowska wciela się w rolę wróżbity Tejrezjasza, stającego przed trudnym zadaniem przekazania proroctwa tym, którzy zamroczeni pychą i nienawiścią nie chcą go słuchać. 

Antygona otrzymała nagrodę publiczności za najlepszy spektakl przyznana podczas XXXII Międzynarodowego Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych w Łodzi.

W spektaklu obecne są: wojna, śmierć, samobójstwo, krew, głośne dźwięki. Spektakl niedostępny dla osób poruszających się na wózkach.

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Jak to się stało, że imię młodej Argentynki można było usłyszeć na ulicach całego świata? Kiedy Belén trafiła do szpitala, w którym poroniła ciążę, nie wiedziała, że wydarzenie to najpierw poskutkuje dla niej oskarżeniem o dokonanie aborcji i więzieniem, a później powstaniem międzynarodowego ruchu na rzecz uwolnienia jej i zniesienia praw uniemożliwiającym kobietom decydowanie o własnym zdrowiu i reprodukcji. Książka Any Eleny Correi, którą na scenę zaadaptowała Martyna Wawrzyniak, a wyreżyserowała ją Katarzyna Minkowska, opowiada historię tej dziewczyny i ruchu zainicjowanego przez jej obrończynię. Olsztyński spektakl łączy elementy teatru dramatycznego i dokumentalnego, musicalu, filmu i wykładu performatywnego. Historia opowiadana jest poprzez emocje bohaterów, ale też opresyjny język prawa, a w końcu poprzez dynamikę międzynarodowego ruchu, który narodził się dzięki Belén. To teatr emocji, ale też krytyki i diagnozy społecznej. Widać tu siłę olsztyńskiego zespołu aktorskiego, który potrafi łączyć budowanie wyrazistych ról z podtrzymywaniem żywego kontaktu z publicznością, która zostaje włączona we wspólnotę sprzeciwu, walki i świętowania odniesionego zwycięstwa. A tytułowe hasło jest wyrazem empatii i solidarności we wspólnej walce.

Minkowska – tegoroczna laureatka Paszportu „Polityki” w kategorii „Scena” przywozi na Boską Komedię spektakl, który cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem i entuzjazmem olsztyńskiej publiczności i już zaczął festiwalową drogę. Wszyscy jesteśmy Belén to teatr, który łączy aktualną wypowiedź polityczną z atrakcyjną, urozmaiconą formą artystyczną. Energia społecznej zmiany staje się tutaj energią sceny. 

W spektaklu występuje głośna muzyka, sztuczna krew, treści dotyczące poronienia. 

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Trudno się oprzeć historiom o miłości, nawet jeśli historie te nie mają dobrego zakończenia albo jeśli wydarzyły się tylko w wyobraźni. Wichrowe wzgórza. Love to die Klaudii Hartung-Wójciak to spektakl, w którym jest miejsce właśnie dla tych miłości trudnych do opowiedzenia: niespełnionych, nieszczęśliwych, utraconych. Punktem wyjścia dla reżyserki jest list do ukochanego, który znalazła w wysłużonym tomie powieści Emily Brontë, której wierną czytelniczką była jej babcia, Irena Wójciak. Aktorzy i aktorki bydgoskiego zespołu opowiadają publiczności własne miłosne perypetie, a to wszystko przeplatane jest queerowo przepisanymi wątkami z Wichrowych wzgórz, które pod wpływem niedawnej filmowej adaptacji w reżyserii Emmerald Fennell przeżywają renesans popularności. 

Wichrowe wzgórza. Love to die to teatr łączący eksperymentalne środki formalne z emocjonalną prawdą, która silnie rezonuje z publicznością. Opowiadane ze sceny historie mają wymiar intymnego wyznania, z kolei odgrywane przez aktorów w kostiumach z epoki epizody z powieści rozładowują napięcie i pozwalają wyobrazić sobie nowe warianty znanych scenariuszy miłości Katy i Heathcliffa. W pamięć zapada na długo warstwa wizualna spektaklu. Scenografka Wiktoria Walendzik  stworzyła przestrzeń umowną, a jednocześnie wyrazistą formalnie. Podskórny rytm tej produkcji nadaje bijące na scenie wielkie, sztuczne serce – narząd, który kojarzymy z miłością, tutaj jawi się jako coś groźnego, tajemniczego, a nawet odrażającego. 

W spektaklu wykorzystywane są napisy sceniczne, które stanowią integralną część narracji i wymagają aktywnego czytania przez widza. Osoby z problemami wzroku zachęcamy do zabrania okularów.

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Jak to się stało, że imię młodej Argentynki można było usłyszeć na ulicach całego świata? Kiedy Belén trafiła do szpitala, w którym poroniła ciążę, nie wiedziała, że wydarzenie to najpierw poskutkuje dla niej oskarżeniem o dokonanie aborcji i więzieniem, a później powstaniem międzynarodowego ruchu na rzecz uwolnienia jej i zniesienia praw uniemożliwiającym kobietom decydowanie o własnym zdrowiu i reprodukcji. Książka Any Eleny Correi, którą na scenę zaadaptowała Martyna Wawrzyniak, a wyreżyserowała ją Katarzyna Minkowska, opowiada historię tej dziewczyny i ruchu zainicjowanego przez jej obrończynię. Olsztyński spektakl łączy elementy teatru dramatycznego i dokumentalnego, musicalu, filmu i wykładu performatywnego. Historia opowiadana jest poprzez emocje bohaterów, ale też opresyjny język prawa, a w końcu poprzez dynamikę międzynarodowego ruchu, który narodził się dzięki Belén. To teatr emocji, ale też krytyki i diagnozy społecznej. Widać tu siłę olsztyńskiego zespołu aktorskiego, który potrafi łączyć budowanie wyrazistych ról z podtrzymywaniem żywego kontaktu z publicznością, która zostaje włączona we wspólnotę sprzeciwu, walki i świętowania odniesionego zwycięstwa. A tytułowe hasło jest wyrazem empatii i solidarności we wspólnej walce.

Minkowska – tegoroczna laureatka Paszportu „Polityki” w kategorii „Scena” przywozi na Boską Komedię spektakl, który cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem i entuzjazmem olsztyńskiej publiczności i już zaczął festiwalową drogę. Wszyscy jesteśmy Belén to teatr, który łączy aktualną wypowiedź polityczną z atrakcyjną, urozmaiconą formą artystyczną. Energia społecznej zmiany staje się tutaj energią sceny. 

W spektaklu występuje głośna muzyka, sztuczna krew, treści dotyczące poronienia. 

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Krystian Lupa, jeden z najważniejszych twórców europejskiego teatru stworzył w wileńskim Jaunimo Teatras adaptację arcy-powieści XX wieku, Czarodziejskiej góry Tomasza Manna. Opowiedziane w niej losy Hansa Castorpa, który prawie przypadkowo staje się pensjonariuszem sanatorium w Davos i niespodziewanie spędza tam siedem lat swojego życia, stały się nowoczesnym mitem o dojrzewaniu, wewnętrznych dynamikach kultury Europejskiej, a w końcu kruchości ludzkiego życia targanego przez wiatr historii. Treść powieści intensywnie rezonuje z powracającymi w spektaklach Lupy motywami splątania życia i śmierci i fizjologii z metafizyką oraz chorobą jako stanem szczególnej egzystencjalnej wrażliwości. 

Konstrukcja spektaklu nawiązuje do procesu powstawania powieści, której początek Mann tworzył jeszcze przed wybuchem pierwszej wojny światowej, a nad którą pracę kontynuował po jej zakończeniu i pod wyraźnym wpływem jej wydarzeń. Jego dwie części reprezentują świat i po katastrofie – stary i nowy porządek, które łączą się w ludzkim doświadczeniu. Lupa w wileńskim spektaklu stworzył nie tyle monumentalną adaptację literatury, co zainscenizował relację jej treści z postacią autora, który przegląda się w powieściowym Hansie Castorpie. Mamy więc tutaj trójgłos: Manna jako autora powieści, Castorpa jako jej głównego bohatera opowiadającego o swoich losach i Lupy jako drugiego narratora, łączącego książkowe uniwersum ze współczesnością. Czarodziejska góra jest hołdem dla wielkiego dzieła Manna, ale też refleksją nad losem i twórczością człowieka, wobec którego historia jest siłą zarówno niszczycielską, jak i inspirującą. 

Spektakl miał premierę na prestiżowym Międzynarodowym Festiwalu w Salzburgu.

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Powieść Edwarda Pasewicza – wielowątkowa, intertekstualna, erudycyjna, łącząca elementy biograficzne i historyczne – wydawała się materiałem niemożliwym do scenicznej adaptacji. Trafiła jednak w ręce artystki, która wyspecjalizowała się w scenicznych esejach rozpościerających przed publicznością szerokie spektrum odniesień, pytań i kontekstów. Katarzyna Kalwat i współpracujący z nią adaptatorzy – autor powieści oraz Krzysztof Szekalski – w Pulverkopf zapraszają nas, byśmy razem z głównym bohaterem, Patrykiem Verhuntem, dokonali próby złożenia biografii z materii, która rozsypuje się w rękach. Los Patryka poznajemy od jego dzieciństwa i nastoletniości, którą przeżywał w wielokulturowym Międzyrzeczu, przez dorastanie do roli pisarza i zmaganie z aktem twórczym. Widzimy go też w egzystencjalnym splątaniu z kompozytorem Norbertem von Hannenheimem, którego tragiczny los reprezentuje pewną możliwość, ku której ciąży życie Verhunta – i z którą nieustannie się mierzy. 

Pulverkopf jest więc biografią, na której odcisnęły się koszmary XX wieku, historią przekazywania z pokolenia na pokolenie wojennych traum, ale też próbą zrozumienia życia jednostki poprzez sztukę – opowieść, muzykę, performans. To monumentalne dzieło, którego skalę intelektualną dopełnia instalacyjna scenografia Aleksandry Wasilkowskiej, która stworzyła dla aktorów rozproszone terytorium gry – topografię pamięci głównego bohatera. Sercem spektaklu jest kreacja Jacka Poniedziałka, który w roli Verhunta na zmianę organizuje i burzy świat wokół siebie. W jego roli ironia przeplata się z rozpaczą, a cielesny eksces z intelektualną dyscypliną. 

Treści wrażliwe: doświadczenie I i II wojny światowej; przemoc wojenna, w tym wobec osób z chorobami psychicznymi; wykorzystywanie seksualne nieletnich w realiach wojennych

W spektaklu występuje: seks, nagość, światło migające/stroboskopowe, palenie papierosów na scenie (papierosy ziołowe – sceniczne), wykorzystanie fragmentu pieśni nazistowskiej (w kontekście historycznym)

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Trudno się oprzeć historiom o miłości, nawet jeśli historie te nie mają dobrego zakończenia albo jeśli wydarzyły się tylko w wyobraźni. Wichrowe wzgórza. Love to die Klaudii Hartung-Wójciak to spektakl, w którym jest miejsce właśnie dla tych miłości trudnych do opowiedzenia: niespełnionych, nieszczęśliwych, utraconych. Punktem wyjścia dla reżyserki jest list do ukochanego, który znalazła w wysłużonym tomie powieści Emily Brontë, której wierną czytelniczką była jej babcia, Irena Wójciak. Aktorzy i aktorki bydgoskiego zespołu opowiadają publiczności własne miłosne perypetie, a to wszystko przeplatane jest queerowo przepisanymi wątkami z Wichrowych wzgórz, które pod wpływem niedawnej filmowej adaptacji w reżyserii Emmerald Fennell przeżywają renesans popularności. 

Wichrowe wzgórza. Love to die to teatr łączący eksperymentalne środki formalne z emocjonalną prawdą, która silnie rezonuje z publicznością. Opowiadane ze sceny historie mają wymiar intymnego wyznania, z kolei odgrywane przez aktorów w kostiumach z epoki epizody z powieści rozładowują napięcie i pozwalają wyobrazić sobie nowe warianty znanych scenariuszy miłości Katy i Heathcliffa. W pamięć zapada na długo warstwa wizualna spektaklu. Scenografka Wiktoria Walendzik  stworzyła przestrzeń umowną, a jednocześnie wyrazistą formalnie. Podskórny rytm tej produkcji nadaje bijące na scenie wielkie, sztuczne serce – narząd, który kojarzymy z miłością, tutaj jawi się jako coś groźnego, tajemniczego, a nawet odrażającego. 

W spektaklu wykorzystywane są napisy sceniczne, które stanowią integralną część narracji i wymagają aktywnego czytania przez widza. Osoby z problemami wzroku zachęcamy do zabrania okularów.

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Krystian Lupa, jeden z najważniejszych twórców europejskiego teatru stworzył w wileńskim Jaunimo Teatras adaptację arcy-powieści XX wieku, Czarodziejskiej góry Tomasza Manna. Opowiedziane w niej losy Hansa Castorpa, który prawie przypadkowo staje się pensjonariuszem sanatorium w Davos i niespodziewanie spędza tam siedem lat swojego życia, stały się nowoczesnym mitem o dojrzewaniu, wewnętrznych dynamikach kultury Europejskiej, a w końcu kruchości ludzkiego życia targanego przez wiatr historii. Treść powieści intensywnie rezonuje z powracającymi w spektaklach Lupy motywami splątania życia i śmierci i fizjologii z metafizyką oraz chorobą jako stanem szczególnej egzystencjalnej wrażliwości. 

Konstrukcja spektaklu nawiązuje do procesu powstawania powieści, której początek Mann tworzył jeszcze przed wybuchem pierwszej wojny światowej, a nad którą pracę kontynuował po jej zakończeniu i pod wyraźnym wpływem jej wydarzeń. Jego dwie części reprezentują świat i po katastrofie – stary i nowy porządek, które łączą się w ludzkim doświadczeniu. Lupa w wileńskim spektaklu stworzył nie tyle monumentalną adaptację literatury, co zainscenizował relację jej treści z postacią autora, który przegląda się w powieściowym Hansie Castorpie. Mamy więc tutaj trójgłos: Manna jako autora powieści, Castorpa jako jej głównego bohatera opowiadającego o swoich losach i Lupy jako drugiego narratora, łączącego książkowe uniwersum ze współczesnością. Czarodziejska góra jest hołdem dla wielkiego dzieła Manna, ale też refleksją nad losem i twórczością człowieka, wobec którego historia jest siłą zarówno niszczycielską, jak i inspirującą. 

Spektakl miał premierę na prestiżowym Międzynarodowym Festiwalu w Salzburgu.

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

To mogła być kolejna rodzinna kolacja, podczas której wszyscy odgrywaliby przypisane sobie role dążąc przy tym do tego, żeby nikomu nie sprawiać dyskomfortu. To mogłoby być kolejne spotkanie, podczas którego niesubordynacja dzieci nie rzuciłaby nawet cienia na dobre samopoczucie patriarchy. A jednak Christian zadecydował inaczej. Uroczystość zaczyna się od trzęsienia ziemi – oto zamiast jubileuszowej przemowy, syn wygłasza oskarżenie wobec ojca i wyjawia głęboko skrywane tajemnice rodziny, która do tej pory uporczywie dążyła do podtrzymania dobrego wizerunku. Spektakl Małgorzaty Bogajewskiej, która wyreżyserowała na siedemdziesięciolecie nowohuckiego teatru, powstał na podstawie słynnego filmu Thomasa Vinterberga Festen, który do tej pory jest jednym z najbardziej emocjonujących dzieł dotyczących pedofilii i przemocy w rodzinie. Można też czytać go jako tragedię, w której obserwujemy przemianę losu jednostek, ich dążenie do prawdy i upadek pod ciężarem win. 

W Uroczystości na scenie widzimy prawie cały zespół Ludowego. Główne dramatyczne napięcie wytwarza się między postaciami Helge Klingenfeldta i jego syna Christiana, których grają znakomici Piotr Pilitowski i Piotr Franasowicz, ale Bogajewska dąży tutaj nie tylko do stworzenia wiarygodnych portretów psychologicznych jednostek, ale też pokazania mechanizmów, które rządzą wspólnotami i doprowadzają do ich upadku. Przyglądając się rodzinie, reżyserka pokazuje, w jaki sposób rodzą się i rozwijają społeczne patologie, a pod pozorem elegancji, pieniędzy i dobrych obyczajów skrywają się przemoc, alkoholizm i rasizm.  

Spektakl zawiera treści o tematyce dotyczącej przemocy seksualnej – pedofilii. W spektaklu w charakterze rekwizytu używane są cygara.

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Powieść Edwarda Pasewicza – wielowątkowa, intertekstualna, erudycyjna, łącząca elementy biograficzne i historyczne – wydawała się materiałem niemożliwym do scenicznej adaptacji. Trafiła jednak w ręce artystki, która wyspecjalizowała się w scenicznych esejach rozpościerających przed publicznością szerokie spektrum odniesień, pytań i kontekstów. Katarzyna Kalwat i współpracujący z nią adaptatorzy – autor powieści oraz Krzysztof Szekalski – w Pulverkopf zapraszają nas, byśmy razem z głównym bohaterem, Patrykiem Verhuntem, dokonali próby złożenia biografii z materii, która rozsypuje się w rękach. Los Patryka poznajemy od jego dzieciństwa i nastoletniości, którą przeżywał w wielokulturowym Międzyrzeczu, przez dorastanie do roli pisarza i zmaganie z aktem twórczym. Widzimy go też w egzystencjalnym splątaniu z kompozytorem Norbertem von Hannenheimem, którego tragiczny los reprezentuje pewną możliwość, ku której ciąży życie Verhunta – i z którą nieustannie się mierzy. 

Pulverkopf jest więc biografią, na której odcisnęły się koszmary XX wieku, historią przekazywania z pokolenia na pokolenie wojennych traum, ale też próbą zrozumienia życia jednostki poprzez sztukę – opowieść, muzykę, performans. To monumentalne dzieło, którego skalę intelektualną dopełnia instalacyjna scenografia Aleksandry Wasilkowskiej, która stworzyła dla aktorów rozproszone terytorium gry – topografię pamięci głównego bohatera. Sercem spektaklu jest kreacja Jacka Poniedziałka, który w roli Verhunta na zmianę organizuje i burzy świat wokół siebie. W jego roli ironia przeplata się z rozpaczą, a cielesny eksces z intelektualną dyscypliną. 

Treści wrażliwe: doświadczenie I i II wojny światowej; przemoc wojenna, w tym wobec osób z chorobami psychicznymi; wykorzystywanie seksualne nieletnich w realiach wojennych

W spektaklu występuje: seks, nagość, światło migające/stroboskopowe, palenie papierosów na scenie (papierosy ziołowe – sceniczne), wykorzystanie fragmentu pieśni nazistowskiej (w kontekście historycznym)

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Spektakl błyskawicznie okrzyknięty rewelacją sezonu. Weronika Szczawińska i Piotr Wawer jr – duet twórczy znany z interesujących, konceptualnych spektakli przesyconych kulturowymi odniesieniami – tym razem zapraszają publiczność w dziką podróż za niesforną bohaterką. Jest nią Isadora Wing – postać z legendarnej feministycznej powieści Eriki Jong. Wing poznajemy, kiedy jako korespondentka jednej z amerykańskich gazet udaje się ze swoim drugim mężem na kongres psychoanalityków w Wiedniu. Przebieg podróży zakłóca jednak spotkanie z Adrianem – brytyjskim psychiatrą, z którym bohaterka wdaje się w romans. W kolejnych scenach poznajemy osoby z otoczenia Isadory, które reprezentują porządki, z którymi musi mierzyć się kobieta. Mamy więc matkę, która dla rodzicielstwa zrezygnowała z kariery artystycznej, siostrę, która uważa, że seksualność najlepiej wykorzystywać do celów reprodukcyjnych i przyjaciółkę, z którą Isadora przeżywała pierwsze erotyczne fascynacje. 

W Isadorę Wing wciela się Marta Nieradkiewicz – aktorka teatralna i filmowa (znana min. ze Zjednoczonych stanów miłości, Dzikich róż, Trzech miłości), która na scenie TR stworzyła jedną z najbardziej energetycznych, żywych i dowcipnych postaci kobiecych widzianych ostatnio na polskich scenach. Jej Isadora nie jest figurą z feministycznego podręcznika. Jest bohaterką, która podąża za własnymi pragnieniami, walczy z własnymi ograniczeniami i daje nam posmak tego, czym może być wolność, kiedy się na nią odważymy. W Strachu przed lataniem widzimy staranne połączenie środków ruchowych (choreografia i współpraca reżyserska Alicji Czyczel), formalnych (scenografia Marty Szypulskiej) i konceptualnych. To spektakl zabawny i błyskotliwy – taki, który pokazuje feminizm przyjemności i wolności, a nie dogmatu.

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Emi i Ali łączy miłość niemożliwa. Niemożliwa, bo dwie kobiety w relacji romantycznej ciągle pozostają w Polsce sensacją, która budzi sprzeciw, a nawet zgorszenie. Niemożliwa, bo Emi to polska wdowa, starsza kobieta, która żyje sama po tym, jak jej dzieci założyły własne rodziny, a Ali to młoda imigranta z Ukrainy, która sukcesem biznesowym przykrywa samotność i poczucie niestabilności. Violetta Smolińska w roli Emi i Nina Batovska – jedna z najciekawszych aktorek teatralnych młodego pokolenia – w roli Ali tworzą magnetyczny sceniczny duet, którego siła wynika z dopracowania indywidualnych kreacji. Poprzez ich relację Jędrzej Piaskowski i Hubert Sulima – duet artystyczny, który konsekwentnie wprowadza na polskie sceny perspektywy mniejszościowe – pokazują, w jaki sposób polityka wkracza w sferę prywatności i jak strach przed innością i nienawiść do niej odciskają się na indywidualnych losach. Strach zżera duszę to spektakl o miłości, ale też o nienawiści i politycznej kapitalizacji społecznych niepokojów. 

Scenariusz powstał z inspiracji twórczością niemieckiego reżysera filmowego Rainera Wernera Fassbindera, który w swojej twórczości portretował osoby z marginesu i wydobywał napięcia istniejące pod powierzchnią codzienności. Przedstawienie Piaskowskiego i Sulimy to żywa, znacząca politycznie wypowiedź, która pokazuje, że miłość może stać się bronią przed przemocą i dyskryminacją. Poruszając problemy społeczne, twórcy nie rezygnują z humoru i drapieżnej, kampowej estetyki, którą do scenografii i kostiumów wprowadzili Anna Maria Kaczmarska, Mikołaj Małej i Rafał Domagała. 

W spektaklu wykorzystywane są dym i głośna muzyka. Używane są wulgaryzmy, prezentowana jest nagość. 

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

To spektakl opowiadający historię bliską ludzkiemu doświadczeniu. Spektakl o rodzinie, który pokazuje ją w całej złożoności i trudzie, jaki wiążę się z byciem jej częścią. Jest to w końcu spektakl o momencie, w którym dziecko musi przejąć opiekę nad rodzicem – o tej zamianie miejsc, która często przynosi głęboki, egzystencjalny wstrząs.

Piotra Domalewskiego do tej pory poznaliśmy przede wszystkim jako reżysera filmów odnoszących sukcesy frekwencyjne i festiwalowe – Cichej nocy (2017), Hiacynta (2020) i Ministrantów (2025). Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy – epilog jest jego debiutem teatralnym, a jednocześnie spektaklem wyjątkowo dojrzałym, bogatym artystycznie i głębokim fabularnie oraz psychologicznie. W jego centrum znajduje się historia Stasia (Filip Perkowski), który staje się głównym opiekunem Matki (wybitna Dorota Pomykała) po tym, jak kobieta w wyniku upadku i urazu głowy zapada na demencję. Częściową utratę pamięci Matka rekompensuje sobie obsadzeniem osób, którymi jest otoczona, w rolach postaci ze swojej ulubionej powieści – W pustyni i w puszczy. Dzieci uczą się wykorzystywać książkę jako pomost umożliwiający komunikację z matką, odkrywają też na nowo siebie w relacji z nią i sobą nawzajem. 

Twórcy przywołując na scenie książkę Sienkiewicza, nie zrezygnowali z zawarcia w spektaklu wątków krytycznych wobec niej. W pustyni i w puszczy czytane dzisiaj zdradza swoje uwikłanie w kolonializm, rasizm i imperializm. Domalewskiego nie interesują jednak akademickie analizy literackie. W krakowskim spektaklu udaje mu się pokazać, w jaki sposób wpajane nam w procesie edukacji wzorce kulturowe wpływają na nasz sposób postrzegania siebie i relacje z bliskimi i jak kształtują naszą wyobraźnię – pragnienia i cele, które sobie stawiamy.

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Emi i Ali łączy miłość niemożliwa. Niemożliwa, bo dwie kobiety w relacji romantycznej ciągle pozostają w Polsce sensacją, która budzi sprzeciw, a nawet zgorszenie. Niemożliwa, bo Emi to polska wdowa, starsza kobieta, która żyje sama po tym, jak jej dzieci założyły własne rodziny, a Ali to młoda imigranta z Ukrainy, która sukcesem biznesowym przykrywa samotność i poczucie niestabilności. Violetta Smolińska w roli Emi i Nina Batovska – jedna z najciekawszych aktorek teatralnych młodego pokolenia – w roli Ali tworzą magnetyczny sceniczny duet, którego siła wynika z dopracowania indywidualnych kreacji. Poprzez ich relację Jędrzej Piaskowski i Hubert Sulima – duet artystyczny, który konsekwentnie wprowadza na polskie sceny perspektywy mniejszościowe – pokazują, w jaki sposób polityka wkracza w sferę prywatności i jak strach przed innością i nienawiść do niej odciskają się na indywidualnych losach. Strach zżera duszę to spektakl o miłości, ale też o nienawiści i politycznej kapitalizacji społecznych niepokojów. 

Scenariusz powstał z inspiracji twórczością niemieckiego reżysera filmowego Rainera Wernera Fassbindera, który w swojej twórczości portretował osoby z marginesu i wydobywał napięcia istniejące pod powierzchnią codzienności. Przedstawienie Piaskowskiego i Sulimy to żywa, znacząca politycznie wypowiedź, która pokazuje, że miłość może stać się bronią przed przemocą i dyskryminacją. Poruszając problemy społeczne, twórcy nie rezygnują z humoru i drapieżnej, kampowej estetyki, którą do scenografii i kostiumów wprowadzili Anna Maria Kaczmarska, Mikołaj Małej i Rafał Domagała. 

W spektaklu wykorzystywane są dym i głośna muzyka. Używane są wulgaryzmy, prezentowana jest nagość. 

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Spektakl błyskawicznie okrzyknięty rewelacją sezonu. Weronika Szczawińska i Piotr Wawer jr – duet twórczy znany z interesujących, konceptualnych spektakli przesyconych kulturowymi odniesieniami – tym razem zapraszają publiczność w dziką podróż za niesforną bohaterką. Jest nią Isadora Wing – postać z legendarnej feministycznej powieści Eriki Jong. Wing poznajemy, kiedy jako korespondentka jednej z amerykańskich gazet udaje się ze swoim drugim mężem na kongres psychoanalityków w Wiedniu. Przebieg podróży zakłóca jednak spotkanie z Adrianem – brytyjskim psychiatrą, z którym bohaterka wdaje się w romans. W kolejnych scenach poznajemy osoby z otoczenia Isadory, które reprezentują porządki, z którymi musi mierzyć się kobieta. Mamy więc matkę, która dla rodzicielstwa zrezygnowała z kariery artystycznej, siostrę, która uważa, że seksualność najlepiej wykorzystywać do celów reprodukcyjnych i przyjaciółkę, z którą Isadora przeżywała pierwsze erotyczne fascynacje. 

W Isadorę Wing wciela się Marta Nieradkiewicz – aktorka teatralna i filmowa (znana min. ze Zjednoczonych stanów miłości, Dzikich róż, Trzech miłości), która na scenie TR stworzyła jedną z najbardziej energetycznych, żywych i dowcipnych postaci kobiecych widzianych ostatnio na polskich scenach. Jej Isadora nie jest figurą z feministycznego podręcznika. Jest bohaterką, która podąża za własnymi pragnieniami, walczy z własnymi ograniczeniami i daje nam posmak tego, czym może być wolność, kiedy się na nią odważymy. W Strachu przed lataniem widzimy staranne połączenie środków ruchowych (choreografia i współpraca reżyserska Alicji Czyczel), formalnych (scenografia Marty Szypulskiej) i konceptualnych. To spektakl zabawny i błyskotliwy – taki, który pokazuje feminizm przyjemności i wolności, a nie dogmatu.

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Czy Hamlet jest najsłynniejszym nepo baby europejskiej tradycji literackiej? W wyreżyserowanym w Teatrze Powszechnym Hamlecie Kamil Białaszek stawia tezę, że młody książę zanim pomści ojca, musi uświadomić sobie, że nie jest ofiarą, tylko beneficjentem systemu, w którym funkcjonuje jego rodzina. Czy jego podróż do samopoznania będzie trudna? Jak najbardziej! Czy niejeden trup padnie na tej drodze? O tak. 

Hamlet pokazuje, że Białaszek wyrasta na najciekawszego łobuza polskiego teatru. Po nagradzanym spektaklu Nowy pan Tadeusz, tylko że rapowy (pokaz na Boskiej Komedii 2025), reżyser sięga po legendarne dzieło, za pomocą którego teatralni twórcy od pokoleń wyrażają swój stosunek do świata i poszukują swojego w nim miejsca. Jaki obraz świata wyłania się z wizji Białaszka? Elsynor to postmodernistyczny śmietnik, ruina relacji, estetyk i wartości rządzona bezwzględnymi prawami kapitalizmu. Ale jednak jest to ruina, na której da się tańczyć i w warszawskim Hamlecie nie brak zabawy dramaturgią, formą, kontaktem z publicznością. Twórcom udaje się pogodzić punkową energię, estetykę post-internetu i wypowiedzianą całkowicie serio diagnozę dotyczącą tragiczności losu człowieka uwikłanego w odziedziczony po przodkach system wartości i zepsuty świat.  W spektaklu oglądamy wspaniałe role między innymi Antka Sztaby (Hamlet) i Anny Ilczuk (Gertruda), którzy rozszczelniają wizerunki figur z szekspirowskiego uniwersum nadając im rys współczesny.

W przedstawieniu wykorzystywane są głośna muzyka, dym sceniczny i efekt stroboskopowy (światło pulsujące z dużą częstotliwością), pojawia się również dym papierosowy oraz wulgaryzmy.

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Czy Hamlet jest najsłynniejszym nepo baby europejskiej tradycji literackiej? W wyreżyserowanym w Teatrze Powszechnym Hamlecie Kamil Białaszek stawia tezę, że młody książę zanim pomści ojca, musi uświadomić sobie, że nie jest ofiarą, tylko beneficjentem systemu, w którym funkcjonuje jego rodzina. Czy jego podróż do samopoznania będzie trudna? Jak najbardziej! Czy niejeden trup padnie na tej drodze? O tak. 

Hamlet pokazuje, że Białaszek wyrasta na najciekawszego łobuza polskiego teatru. Po nagradzanym spektaklu Nowy pan Tadeusz, tylko że rapowy (pokaz na Boskiej Komedii 2025), reżyser sięga po legendarne dzieło, za pomocą którego teatralni twórcy od pokoleń wyrażają swój stosunek do świata i poszukują swojego w nim miejsca. Jaki obraz świata wyłania się z wizji Białaszka? Elsynor to postmodernistyczny śmietnik, ruina relacji, estetyk i wartości rządzona bezwzględnymi prawami kapitalizmu. Ale jednak jest to ruina, na której da się tańczyć i w warszawskim Hamlecie nie brak zabawy dramaturgią, formą, kontaktem z publicznością. Twórcom udaje się pogodzić punkową energię, estetykę post-internetu i wypowiedzianą całkowicie serio diagnozę dotyczącą tragiczności losu człowieka uwikłanego w odziedziczony po przodkach system wartości i zepsuty świat.  W spektaklu oglądamy wspaniałe role między innymi Antka Sztaby (Hamlet) i Anny Ilczuk (Gertruda), którzy rozszczelniają wizerunki figur z szekspirowskiego uniwersum nadając im rys współczesny.

W przedstawieniu wykorzystywane są głośna muzyka, dym sceniczny i efekt stroboskopowy (światło pulsujące z dużą częstotliwością), pojawia się również dym papierosowy oraz wulgaryzmy.

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Powieść Huberta Selby’ego Juniora weszła do kanonu współczesnej kultury dzięki filmowej adaptacji Darrena Aronofsky’ego. Brutalność scen, dynamiczny montaż, głęboko zapadająca w pamięć muzyka Clinta Masela – to wszystko uczyniło z Requiem dla snu fundamentalny utwór o ruinie, jaką sprowadza na ludzi uzależnienie i trudnościach wyjścia poza spiralę rozbudzania narkotykowego głodu i jego zaspokajania. Diagnoza, którą w warszawsko-krakowskiej koprodukcji stawia reżyser jest znacznie szersza. „Wszyscy coś ćpamy” – mówi Jakub Skrzywanek i zwraca uwagę, że substancje psychoaktywne są dzisiaj dostępne na wyjątkową skalę, ale stanowią tylko jedno z zagrożeń. Ćpamy kontent z mediów społecznościowych, programy telewizyjne, substancje, które mają uatrakcyjnić nasze ciała, ćpamy pornografię, seks i powierzchowne relacje dostępne za jednym przesunięciem ekranu. Wszystko, co ćpamy, oddala nas od siebie, a jednocześnie wytwarza trudny do wytrzymania głód bliskości i czułości. 

Reżyser wraz z dramaturgiem Janem Czaplińskim i artystami wizualnymi: scenografem Grzegorzem Layerem, kostiumografką Lilą Dziedzic i autorem wideo Natanem Berkowiczem, stworzyli świat opresyjny i pociągający, niebezpieczny i znajomy. Sara Goldfarb (wybitna Anna Radwan) przesiaduje przed telewizorem zażywając środki na odchudzanie i fantazjując o telewizyjnym występie. Harry szuka dilera na lokalnej stronie internetowej z ogłoszeniami, a kiedy spotyka się ze swoją dziewczyną na cyberseks, potrzebuje podniety innej niż jej ciało. Przed naszymi oczami przesuwają się wnętrza i ekrany, wszystko pulsuje w ciągłym ruchu – to teatr, który ma nam zapewnić dopaminowy haj, podrażnić nasze zmysły, zmusić do refleksji. Skrzywanek portretuje ludzi zagubionych i wyczerpanych, przebodźcowanych i nienasyconych. To dojmujący, wizualnie wyrazisty portret najciemniejszych stron współczesnej rzeczywistości.

W spektaklu występują nagość, przemoc, wulgarny język, narkotyki, dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Po zeszłorocznym fenomentalnym otwarciu Boskiej Komedii spektaklem Rok, w którym nie było lata i kolejnych sukcesach na europejskich scenach – na przykład widowiskowym projekcie Sea World w ramach Biennale w Wenecji – Florentina Holzinger powraca do Krakowa. Tym razem publiczność będzie mogła zobaczyć jej widowiskowy spektakl, w którym wraz z grupą bezkompromisowych performerek w różnym wieku krytycznie zajmuje się tradycją baletową. Taniec klasyczny jest synonimem fizycznego wyczynu i piękna, ale brak w nim wolności i feministycznej energii, a to najbardziej interesuje Holzinger. Tanz, które zostało nazwane baletowym body-horrorem, od premiery odwiedza międzynarodowe festiwale. 

Spektakl jest dopełnieniem trylogii, której wcześniejsze części to Recovery i Apollon. Trylogia ta opowiada o ciele jako spektaklu i kulturowych sposobach jego dyscyplinowania. W Tanz zobaczymy erudycyjne nawiązania do klasyki baletu, ale też performerki latające na motocyklach, elementy “body suspension” – podwieszania na hakach wbitych w skórę, a także praktyki kinkowe i BDSM. To mrożące krew w żyłach, zaskakujące i zachwycające widowisko, które prowoukuje do myślenia o tańcu w kontekście najbardziej transgresyjnych i ekstremalnych praktyk artystycznych i scenicznych. 

Niektóre sceny zawierają akty samookaleczenia, co może wzbudzać uczucie dyskomfortu lub niepokoju u niektórych widzów. Prosimy także mieć na uwadze, że w spektaklu wykorzystywane są światła stroboskopowe.

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Po zeszłorocznym fenomentalnym otwarciu Boskiej Komedii spektaklem Rok, w którym nie było lata i kolejnych sukcesach na europejskich scenach – na przykład widowiskowym projekcie Sea World w ramach Biennale w Wenecji – Florentina Holzinger powraca do Krakowa. Tym razem publiczność będzie mogła zobaczyć jej widowiskowy spektakl, w którym wraz z grupą bezkompromisowych performerek w różnym wieku krytycznie zajmuje się tradycją baletową. Taniec klasyczny jest synonimem fizycznego wyczynu i piękna, ale brak w nim wolności i feministycznej energii, a to najbardziej interesuje Holzinger. Tanz, które zostało nazwane baletowym body-horrorem, od premiery odwiedza międzynarodowe festiwale. 

Spektakl jest dopełnieniem trylogii, której wcześniejsze części to Recovery i Apollon. Trylogia ta opowiada o ciele jako spektaklu i kulturowych sposobach jego dyscyplinowania. W Tanz zobaczymy erudycyjne nawiązania do klasyki baletu, ale też performerki latające na motocyklach, elementy “body suspension” – podwieszania na hakach wbitych w skórę, a także praktyki kinkowe i BDSM. To mrożące krew w żyłach, zaskakujące i zachwycające widowisko, które prowoukuje do myślenia o tańcu w kontekście najbardziej transgresyjnych i ekstremalnych praktyk artystycznych i scenicznych. 

Niektóre sceny zawierają akty samookaleczenia, co może wzbudzać uczucie dyskomfortu lub niepokoju u niektórych widzów. Prosimy także mieć na uwadze, że w spektaklu wykorzystywane są światła stroboskopowe.

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Po zeszłorocznym fenomentalnym otwarciu Boskiej Komedii spektaklem Rok, w którym nie było lata i kolejnych sukcesach na europejskich scenach – na przykład widowiskowym projekcie Sea World w ramach Biennale w Wenecji – Florentina Holzinger powraca do Krakowa. Tym razem publiczność będzie mogła zobaczyć jej widowiskowy spektakl, w którym wraz z grupą bezkompromisowych performerek w różnym wieku krytycznie zajmuje się tradycją baletową. Taniec klasyczny jest synonimem fizycznego wyczynu i piękna, ale brak w nim wolności i feministycznej energii, a to najbardziej interesuje Holzinger. Tanz, które zostało nazwane baletowym body-horrorem, od premiery odwiedza międzynarodowe festiwale. 

Spektakl jest dopełnieniem trylogii, której wcześniejsze części to Recovery i Apollon. Trylogia ta opowiada o ciele jako spektaklu i kulturowych sposobach jego dyscyplinowania. W Tanz zobaczymy erudycyjne nawiązania do klasyki baletu, ale też performerki latające na motocyklach, elementy “body suspension” – podwieszania na hakach wbitych w skórę, a także praktyki kinkowe i BDSM. To mrożące krew w żyłach, zaskakujące i zachwycające widowisko, które prowoukuje do myślenia o tańcu w kontekście najbardziej transgresyjnych i ekstremalnych praktyk artystycznych i scenicznych. 

Niektóre sceny zawierają akty samookaleczenia, co może wzbudzać uczucie dyskomfortu lub niepokoju u niektórych widzów. Prosimy także mieć na uwadze, że w spektaklu wykorzystywane są światła stroboskopowe.

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Lata dziewięćdziesiąte były dla polskiej sztuki okresem, który z dzisiejszej perspektywy możemy nazwać heroicznym – dzieła artystyczne wywoływały debaty o ogólnopolskim zasięgu, artyści mieli możliwość wykonywania radykalnych gestów w przestrzeni publicznej, powstawały prace politycznie zaangażowane, błyskotliwe i wytrącające publiczność z poczucia komfortu. Reżyser Michał Borczuch (laureat Grand Prix 9. Boskiej Komedii i Grand Prix Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej za Wszystko o mojej matce) jako centralną postać opowieści o czasie, kiedy artystycznym eksperymentom towarzyszyły konsekwencje niedawnej transformacji ustrojowej, wybrał Katarzynę Kozyrę. Tytuł spektaklu nawiązuje do jej słynnej, skandalizującej rzeźby skomponowanej z ciał martwych zwierząt. Na scenie zobaczymy znakomity zespół Starego Teatru w rolach najważniejszych twórców tamtego czasu: Grzegorza Kowalskiego, Artura Żmijewskiego, Joanny Rajkowskiej, Zbigniewa Libery i innych. To artystyczny tygiel, z którego energię czerpie spektakl. 

Autorem tekstu jest Mateusz Górniak – jeden z najciekawszych eksperymentatorów we współczesnej polskiej prozie (autor między innymi Ćpuna i głupka, Trash Story, Dwóch powieści w ruchu) – a Borczuchowi towarzyszą jak zawsze świetni Dorota Nawrot (scenografia) i Bartosz Dziadosz (muzyka). Spektakl został doceniony przez krytyków i selekcjonerów festiwali za połączenie interesującej formy – ważną rolę odgrywa tutaj synchronizacja działania na żywo z obrazem z kamery wideo – z ważkimi pytaniami dotyczącymi granic artystycznej wolności i odpowiedzialności sztuki wobec społeczeństwa. Piramida zwierząt jest też unikalną próbą uruchomienia poprzez teatr refleksji o sztukach wizualnych. 

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Po zwycięstwie w XI Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej i Europejskiej „Klasyka Żywa” Krzyżacy w reżyserii Jana Klaty, jednego z najciekawszych adaptatorów polskiej klasyki, trafiają na Boską Komedię. 

Czego możemy się spodziewać po inscenizacji tekstu, który dobrze znamy z lekcji polskiego i filmowej adaptacji Aleksandra Forda? Klatę powieść Sienkiewicza interesuje przede wszystkim jako nośnik mitu o walce i lojalności, a także oporze wobec germanizacji, z którą Polska walczyła w czasie, kiedy powieść się ukazywała. Jakich mitów potrzebujemy dzisiaj, by skonsolidować wspólnotę? Jaka jest mechanika tej konsolidacji? W jakich gestach i odruchach kryje się patriotyzm? – to pytania, które nurtowały reżysera w procesie pracy nad spekaklem. Adaptację powieści na scenę przygotowała we współpracy z nim Ishbel Szatrawska – dramatopisarka, która ma na swoim koncie popularne książki dramaturgiczne i prozatorskie. 

Krzyżacy dalecy są od szkolnej wykładni historii. To żywy, rytmiczny spektakl zbudowany na energii grupy, która uruchamia się w słowie, geście i tańcu – za choreografię odpowiada Maćko Prusak. Przyłbice rycerskich hełmów zaprojektowanych przez Mirka Kaczmarka lśnią w scenicznym świetle i zaskakują – aktorzy zamiast stalą, okryci są ortalionem o metalicznym odcieniu. Nie brakuje tutaj zabawy, humoru i ironii – powagę konfliktu między wrogimi grupami często rozbrajają nowatorskie zabiegi inscenizacyjne i gagi przywodzące na myśl skecze Monty Pythona. To teatr historii i polityki, który raz po raz wkłada kij w szprychy naszej zbiorowej wyobraźni. 

W spektaklu występują intensywne obrazy wizualne i głośna muzyka.

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Po zwycięstwie w XI Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej i Europejskiej „Klasyka Żywa” Krzyżacy w reżyserii Jana Klaty, jednego z najciekawszych adaptatorów polskiej klasyki, trafiają na Boską Komedię. 

Czego możemy się spodziewać po inscenizacji tekstu, który dobrze znamy z lekcji polskiego i filmowej adaptacji Aleksandra Forda? Klatę powieść Sienkiewicza interesuje przede wszystkim jako nośnik mitu o walce i lojalności, a także oporze wobec germanizacji, z którą Polska walczyła w czasie, kiedy powieść się ukazywała. Jakich mitów potrzebujemy dzisiaj, by skonsolidować wspólnotę? Jaka jest mechanika tej konsolidacji? W jakich gestach i odruchach kryje się patriotyzm? – to pytania, które nurtowały reżysera w procesie pracy nad spekaklem. Adaptację powieści na scenę przygotowała we współpracy z nim Ishbel Szatrawska – dramatopisarka, która ma na swoim koncie popularne książki dramaturgiczne i prozatorskie. 

Krzyżacy dalecy są od szkolnej wykładni historii. To żywy, rytmiczny spektakl zbudowany na energii grupy, która uruchamia się w słowie, geście i tańcu – za choreografię odpowiada Maćko Prusak. Przyłbice rycerskich hełmów zaprojektowanych przez Mirka Kaczmarka lśnią w scenicznym świetle i zaskakują – aktorzy zamiast stalą, okryci są ortalionem o metalicznym odcieniu. Nie brakuje tutaj zabawy, humoru i ironii – powagę konfliktu między wrogimi grupami często rozbrajają nowatorskie zabiegi inscenizacyjne i gagi przywodzące na myśl skecze Monty Pythona. To teatr historii i polityki, który raz po raz wkłada kij w szprychy naszej zbiorowej wyobraźni. 

W spektaklu występują intensywne obrazy wizualne i głośna muzyka.

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Dwanaście lat po premierze i wielkim triumfie podczas 7. edycji Boskiej Komedii i rok po wznowieniu dla Teatru Telewizji, do Krakowa powraca Wycinka Holzfällen – legendarny spektakl Krystiana Lupy zrealizowany w Teatrze Polskim we Wrocławiu na podstawie powieści Thomasa Bernharda. Od czasu premiery w 2014 roku spektakl ten doczekał się pokazów na festiwalach, między innymi we Francji, Chinach, Japonii, Korei, Czechach, Chile i Brazylii. Wycinka to – obok Wymazywania – jedno z najwybitniejszych przedstawień bernhardowskich Lupy. 

W spektaklu przyglądamy się artystycznej śmietance Wiednia podczas uroczystej kolacji, na którą główny gość – aktor Teatru Narodowego – spóźnia się kilka godzin. Spotkanie, podczas którego napięcie między gośćmi cały czas niebezpiecznie rośnie, staje się okazją do przyjrzenia się mechanizmom rządzącym światem sztuki. Z kolei dla głównego bohatera – Thomasa – jest wehikułem introspekcji, w której przygląda się początkom własnej drogi twórczej i wspomina Joanę, zmarłą artystkę i przyjaciółkę. W Wycince Bernhard stworzył postaci inspirowane prawdziwymi osobami ze środowiska artystycznego, co poskutkowało jednym z wielu skandali,  z których zasłynęła jego twórczość. 

Kim jest Europa? To pytanie może dotyczyć tożsamości kontynentu, którego kultura znajduje się obecnie w głębokim kryzysie. Funkcjonujemy między nierozliczonymi zbrodniami przeszłości a niepewną przyszłością, której wizję przyćmiewa prawicowy ekstremizm. Europa w spektaklu Krzysztofa Warlikowskiego jest staruszką – kreowaną brawurowo przez Andrzeja Chyrę – która staje w obliczu konieczności powrotu do zbrodni ludobójstwa, jakiej była świadkiem w dzieciństwie. Poszukiwanie odpowiedzialnych za masakrę w fikcyjnym mieście Hafeztan jest tutaj trudną drogą do samopoznania, którą Europa przebywa w towarzystwie swoich odnalezionych po latach córek – kobiet, których życiorysy symbolizują konieczność konfrontacji z własnym losem i dziedzictwem. 

Jeden z najwybitniejszych reżyserów europejskiego teatru sięgnął po tekst kanadyjsko-libańskiego autora Wajdiego Mouawada, który – tak jak on – odpowiedzi na pytania współczesności poszukuje w mitach i archetypach głęboko zapisanych w naszej zbiorowej świadomości. Europa, podobnie jak wcześniejsze spektakle Warlikowskiego, regularnie pojawiające się w programie Boskiej Komedii, zadaje pytanie o zbiorową i indywidualną odpowiedzialność, etyczny charakter pamięci i w końcu o kruchą naturę człowieka targanego siłami dziejów, kulturowych uwarunkowań i polityki. W spektaklu na scenie zobaczymy najlepszych aktorów i aktorki Nowego Teatru, między innymi Magdalenę Cielecką, Andrzeja Chyrę, Maję Ostaszewską i Małgorzatę Hajewską-Krzysztofik. 

Treści potencjalnie wrażliwe: treść spektaklu – tematy: traumy, wojny, poronienia, śmierci samobójczej; naturalistyczne i drastyczne opisy: zabójstw, aktów kanibalistycznych, przemocy seksualnej (w tym pedofilskiej); przemoc fizyczna, przemoc seksualna, przemoc na tle etnicznym/narodowym

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Kim jest Europa? To pytanie może dotyczyć tożsamości kontynentu, którego kultura znajduje się obecnie w głębokim kryzysie. Funkcjonujemy między nierozliczonymi zbrodniami przeszłości a niepewną przyszłością, której wizję przyćmiewa prawicowy ekstremizm. Europa w spektaklu Krzysztofa Warlikowskiego jest staruszką – kreowaną brawurowo przez Andrzeja Chyrę – która staje w obliczu konieczności powrotu do zbrodni ludobójstwa, jakiej była świadkiem w dzieciństwie. Poszukiwanie odpowiedzialnych za masakrę w fikcyjnym mieście Hafeztan jest tutaj trudną drogą do samopoznania, którą Europa przebywa w towarzystwie swoich odnalezionych po latach córek – kobiet, których życiorysy symbolizują konieczność konfrontacji z własnym losem i dziedzictwem. 

Jeden z najwybitniejszych reżyserów europejskiego teatru sięgnął po tekst kanadyjsko-libańskiego autora Wajdiego Mouawada, który – tak jak on – odpowiedzi na pytania współczesności poszukuje w mitach i archetypach głęboko zapisanych w naszej zbiorowej świadomości. Europa, podobnie jak wcześniejsze spektakle Warlikowskiego, regularnie pojawiające się w programie Boskiej Komedii, zadaje pytanie o zbiorową i indywidualną odpowiedzialność, etyczny charakter pamięci i w końcu o kruchą naturę człowieka targanego siłami dziejów, kulturowych uwarunkowań i polityki. W spektaklu na scenie zobaczymy najlepszych aktorów i aktorki Nowego Teatru, między innymi Magdalenę Cielecką, Andrzeja Chyrę, Maję Ostaszewską i Małgorzatę Hajewską-Krzysztofik. 

Treści potencjalnie wrażliwe: treść spektaklu – tematy: traumy, wojny, poronienia, śmierci samobójczej; naturalistyczne i drastyczne opisy: zabójstw, aktów kanibalistycznych, przemocy seksualnej (w tym pedofilskiej); przemoc fizyczna, przemoc seksualna, przemoc na tle etnicznym/narodowym

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!

Dwanaście lat po premierze i wielkim triumfie podczas 7. edycji Boskiej Komedii i rok po wznowieniu dla Teatru Telewizji, do Krakowa powraca Wycinka Holzfällen – legendarny spektakl Krystiana Lupy zrealizowany w Teatrze Polskim we Wrocławiu na podstawie powieści Thomasa Bernharda. Od czasu premiery w 2014 roku spektakl ten doczekał się pokazów na festiwalach, między innymi we Francji, Chinach, Japonii, Korei, Czechach, Chile i Brazylii. Wycinka to – obok Wymazywania – jedno z najwybitniejszych przedstawień bernhardowskich Lupy. 

W spektaklu przyglądamy się artystycznej śmietance Wiednia podczas uroczystej kolacji, na którą główny gość – aktor Teatru Narodowego – spóźnia się kilka godzin. Spotkanie, podczas którego napięcie między gośćmi cały czas niebezpiecznie rośnie, staje się okazją do przyjrzenia się mechanizmom rządzącym światem sztuki. Z kolei dla głównego bohatera – Thomasa – jest wehikułem introspekcji, w której przygląda się początkom własnej drogi twórczej i wspomina Joanę, zmarłą artystkę i przyjaciółkę. W Wycince Bernhard stworzył postaci inspirowane prawdziwymi osobami ze środowiska artystycznego, co poskutkowało jednym z wielu skandali,  z których zasłynęła jego twórczość. 

Kim jest Europa? To pytanie może dotyczyć tożsamości kontynentu, którego kultura znajduje się obecnie w głębokim kryzysie. Funkcjonujemy między nierozliczonymi zbrodniami przeszłości a niepewną przyszłością, której wizję przyćmiewa prawicowy ekstremizm. Europa w spektaklu Krzysztofa Warlikowskiego jest staruszką – kreowaną brawurowo przez Andrzeja Chyrę – która staje w obliczu konieczności powrotu do zbrodni ludobójstwa, jakiej była świadkiem w dzieciństwie. Poszukiwanie odpowiedzialnych za masakrę w fikcyjnym mieście Hafeztan jest tutaj trudną drogą do samopoznania, którą Europa przebywa w towarzystwie swoich odnalezionych po latach córek – kobiet, których życiorysy symbolizują konieczność konfrontacji z własnym losem i dziedzictwem. 

Jeden z najwybitniejszych reżyserów europejskiego teatru sięgnął po tekst kanadyjsko-libańskiego autora Wajdiego Mouawada, który – tak jak on – odpowiedzi na pytania współczesności poszukuje w mitach i archetypach głęboko zapisanych w naszej zbiorowej świadomości. Europa, podobnie jak wcześniejsze spektakle Warlikowskiego, regularnie pojawiające się w programie Boskiej Komedii, zadaje pytanie o zbiorową i indywidualną odpowiedzialność, etyczny charakter pamięci i w końcu o kruchą naturę człowieka targanego siłami dziejów, kulturowych uwarunkowań i polityki. W spektaklu na scenie zobaczymy najlepszych aktorów i aktorki Nowego Teatru, między innymi Magdalenę Cielecką, Andrzeja Chyrę, Maję Ostaszewską i Małgorzatę Hajewską-Krzysztofik. 

Treści potencjalnie wrażliwe: treść spektaklu – tematy: traumy, wojny, poronienia, śmierci samobójczej; naturalistyczne i drastyczne opisy: zabójstw, aktów kanibalistycznych, przemocy seksualnej (w tym pedofilskiej); przemoc fizyczna, przemoc seksualna, przemoc na tle etnicznym/narodowym

Zniżkę można wybrać po przejściu do koszyka!